کد خبر:۷۴۸
تاریخ انتشار: ۰۱ شهريور ۱۳۸۷ - ۲۰:۵۳
تعداد بازدید: 2884
print نسخه چاپی
send ارسال به دوستان
saveذخیره
زماني براي ديده شدن
برای زنان ورزشکار، المپیک پکن یک رویداد ویژه بود
برای زنان ورزشکار المپیک پکن یک رویداد ویژه است. 42 درصد از شرکت کنندگان در این تورنمنت را زنان تشکیل می دهند که نسبت به حضور 26 درصدی آنها در المپیک 1988 کاملاً روند صعودی داشته
رای تماشاگران مسابقه دوی صد متر بانوان، پوشش دونده بحرینی بسیار جالب بود. رقیه القصارا که به چین رفته در خط استارت با پوشش اسلامی حاضر شد، به طوری که فقط دست و صورت او معلوم بود. البته او تنها دونده محجبه این مسابقه نبود و بولتانیا الیعقوبی- نخستین ورزشکار زن عمانی که فرصت حضور در المپیک را پیدا کرده - و روبینا مقیم یار از افغانستان هم با پوشش اسلامی آماده مسابقه شدند.

القصارا یکی از دو بانویی است که در مراسم افتتاحیه المپیک پرچمدار کشورش بود و هما حسینی از ایران هم در راس کاروان ورزش کشورش قرار داشت. البته شیخی میتاین محمد بن رشید آل مکتوم هم پرچمدار کاروان ورزش امارات بود اما او بدون حجاب اسلامی در مراسم افتتاحیه شرکت کرد.
 
حضور ورزشکاران بانوی عرب و مسلمان- بدون توجه به پوشش ظاهری آنها - در المپیک نکته قابل توجهی بود. از 116 ورزشکار مصری حاضر در چین، 26 ورزشکار زن هستند که حیات فدک در میان آنها چهره ویژه ای است. او که کشتی گیر است با پوشش اسلامی روی تشک ظاهر می شود. چهار نفر از هفت عضو کاروان ورزش اردن، زن هستند و این در حالی است که عربستان فقط با ورزشکاران مردش به چین آمده بود. در آن کشور ازحضور زنان در ورزش به دلایل فرهنگی و مذهبی جلوگیری می شود. در مدارس این کشور دختران اجازه ورزش ندارند و هیچ نهاد رسمی و ویژه زنان در این کشور وجود ندارد.
 
جهان در مورد حضور زنان در المپیک دچار تناقض شده و تفاوت پوشش زنانی که در المپیک حاضر هستند برای همه عجیب است. هرچند یکی از اهداف اصلی کمیته بین المللی المپیک جلوگیری از تبعیض بین مردان و زنان برای حضور در این تورنمت است اما تنها 16 نفر از 110 عضو این کمیته، زن هستند و تنها دو فدراسیون از 35 فدراسیون ورزشی رئیس زن دارد. لیندبرگ از سوئد نخستین زنی بود که توانست ریاست یکی از جلسات کمیته بین المللی المپیک را برعهده داشته باشد که دلیل این قضیه حضور ژاک روگ رئیس کمیته بین المللی المپیک در مراسم برافراشته شدن پرچم بلژیک در چین بود. آنیتا دی فرانس آمریکایی رئیس کمیسیون زنان و ورزش کمیته بین المللی المپیک است.

او می خواهد عربستان و برونئی را از حضور در المپیک 2012 محروم کند چرا که آنها به زنان شان اجازه حضور در رقابت های بین المللی را نمی دهند. نکته دیگر در مورد ورزش زنان به کلیه محدودیت ها برمی گردد. هرچند زنان ورزشکار در سال های اخیر بالاخره توانستند در ورزش هایی مثل کشتی و دوی ماراتن حاضر شوند با این همه آنها هنوز نمی توانند در اسکی و در بخش پرش شرکت کنند. با اینکه جسیکا زلینکا ورزشکار کانادایی می تواند در رقابت های هفت گانه شرکت کند اما او نمی تواند در رقابت های ده گانه شرکت کند چرا که فقط مردان اجازه این کار را دارند. در مسابقات پیاده روی هم این تفاوت به چشم می خورد. مردان پیاده روی 20 کیلومتری و 50 کیلومتری دارند، در حالی که زنان فقط در مسافت 20 کیلومتری با هم مسابقه می دهند. مسافت دوی با مانع برای بانوان 100 متر است، در حالی که این فاصله برای مردان به 110 متر می رسد.در سایر مسابقات هم بخش مردان با سختی ها و پیچیدگی های بیشتری همراه است. مثلاً در تیراندازی زنان تنها 75 هدف را جلوی رویشان دارند، در حالی که این اهداف در بخش مردان به 125 می رسد. تنها در مسابقات قهرمانی جهان است که هر دو گروه باید تعداد معینی هدف -125- را نشانه بگیرند. سوزان ناتراس تیرانداز کانادایی می گوید: «این قضیه غیرمنطقی است و ما آن طور که شما فکر می کنید شکستنی و حساس نیستیم.» جالب اینکه او این قضیه را با مسوولان کمیته بین المللی المپیک در میان گذاشته اما آنها توپ را به زمین مسوولان فدراسیون جهانی تیراندازی انداختند. المپیک برای بازیکنان سافت بال به مانند بانوان هاکی باز است. هیچ خبری از لیگ حرفه ای نیست. مشکلات مربوط به قرارداد وجود ندارد و کسی به فکر دوپینگ نیست. از تمام این مسائل مهم تر سافت بال ورزش پرطرفداری در دنیا است و صدها هزار دختر در 131 کشور دنیا طرفدار این ورزش هستند و این در حالی است که ورزش هایی مثل کشتی و وزنه برداری آنچنان در بین زنان ورزشکار محبوب نیست. به عقیده بیل هوگارت لیدر ورزشکاران کانادایی در المپیک وجود ورزش هایی مثل کشتی زنان در المپیک باعث می شود زنان آسان تر به سوی ورزش جذب شوند:«دختران ورزشکار می خواهند به بقیه نشان دهند از پس کارهای سخت هم بر می آیند و نمی خواهند به آنها مثل یک رقاص باله نگاه شود.»

البته هوگارت این نکته را اضافه می کند که به صرف حضور زنان در ورزش آنها به آسانی از سوی بقیه پذیرفته نخواهند شد. ناتالی وولفلک قبل از اینکه سراغ وزنه برداری بیاید، یک ژیمناست بود. اودر 13 سالگی پیشنهاد پدرش مبنی بر اینکه وزنه برداری را امتحان کند، قبول نکرد: «دوست نداشتم شبیه مردها شوم.» اما پدرش عکس های ملانی روچ را که در آن زمان بهترین وزنه بردار زن آمریکا بود به او نشان داد. روچ در حال حاضر هم اتاقی وولفلک در پکن است. ناتالی که در وزن 63 کیلوگرم به رتبه دوازدهم رسید درباره آن روزها می گوید: «بعد از دیدن عکس های ملانی به این نتیجه رسیدم که می توانم از پس این کار بربیایم. می دانید مردم نگاه چندان مثبتی نسبت به یک وزنه بردار ندارند اما من معتقدم یک زن می تواند در عین لطیف بودن، قوی هم باشد. من به رغم وزنه برداری هیچ شباهتی به مردان ندارم، البته شاید هم من اشتباه کنم.»

برای زنان ورزشکار المپیک پکن یک رویداد ویژه است. 42 درصد از شرکت کنندگان در این تورنمنت را زنان تشکیل می دهند که نسبت به حضور 26 درصدی آنها در المپیک 1988 کاملاً روند صعودی داشته. ناتراس تیرانداز آمریکایی در این مدت تغییرات زیادی را دیده. قبل از اینکه از سال 1976 مسابقات به طور مجزا برگزار شود، او مجبور بود با حریفان مردش رقابت کند. جدایی مسابقات زنان از مسابقات مردان بعد از کسب مدال نقره مارگارت مورداک آمریکایی در المپیک 1968 مکزیک اتفاق افتاد. ناتراس می گوید: «مردها از اینکه با زنان رقابت کنند و ببازند خوششان نمی آید.» او که در مجزا شدن رقابت ها نقش موثری داشت در پایان اضافه می کند: «از سال 1976 تا به امروز زنان در عرصه ورزش صاحب قدرت بیشتری شدند.»منبع: Canada.com ترجمه:رامین طبرسی-سرمايه
Bookmark and Share
نظرات بینندگان
غیر قابل انتشار: ۰
انتشار یافته: ۱
ملیحه
|
IRAN, ISLAMIC REPUBLIC OF
|
۲۰:۵۷ - ۱۳۹۲/۰۳/۰۴
0
0
خسته نباشید متن شما به تحقیق من کمک کرد
نظرات بینندگان:
نام:
ایمیل:
* نظر: