کد خبر:۶۵۶
تاریخ انتشار: ۱۷ مرداد ۱۳۸۷ - ۱۵:۰۰
تعداد بازدید: 3487
print نسخه چاپی
send ارسال به دوستان
saveذخیره
شعار همگانی کردن سفر محقق نشد
هزینه بالای سفر و خانه نشینی کم درآمدها
او می گوید:« 250 هزار تومان حقوق می گیرم که 100 هزارتومان آن را بابت آلونکی که در جنوب تهران کرایه کرده ایم، می دهم و 70 هزارتومان آن هم بابت اقساط وام است. حالا با 80 هزار تومان تا شاه عبدالعظیم هم نمی شود رفت، چه برسد به جاهای دیگر، »
کارشناسان مسائل اجتماعی بر این باورند دور شدن مقطعی از محیط کار و ایجاد تحول در زندگی یکنواخت شهری می تواند تا حدود بسیار زیادی از فشارهای روحی و روانی افراد کاسته و موجبات شادابی و نشاط آنان را فراهم سازد. بنابراین ایجاد موقعیتی همچون «تعطیلات تابستان» می تواند بهترین فرصت برای رفتن به «گردش» و «سفر» باشد. تب و تاب تعطیلات تابستانی و رفتن به مسافرت را می توان از ترافیک هایی که در تعطیلات آخر هفته در مبادی ورودی و خروجی شهرها می بینیم، احساس کرد.

اگر سری به یکی از دفاتر خدمات مسافرتی یا پایانه های مسافرتی بزنید شاهد تلاش گردشگران داخلی برای گرفتن بلیت خواهید بود که البته بیشتر این افراد را قشر کارمند و حقوق بگیر تشکیل می دهد.با تمام این تفاسیر، وقتی نگاهی اجمالی به مسافران تابستانی می اندازیم، می بینیم که آمار گردشگران تابستانی نسبت به ظرفیت های موجود در کشور همچنان اندک است و اکثریت مردم توانایی رفتن به مسافرت و گشت و گذار را ندارند و تنها دلیل آن نیز، بالا بودن هزینه سفر و عدم تطبیق هزینه های مسافرت با درآمدهای سرپرست خانوار طبقه آسیب پذیر و کم درآمد جامعه است.

علی مهربانی کارگر ساده یک بخش دولتی است که حقوق ماهانه اش حدود 200 هزار تومان است. او با داشتن سه فرزند محصل که باید برای خرید لوازم مدرسه آنان پولی کنار بگذارد - مقداری هم هزینه ثبت نام مدرسه می شود - چگونه می تواند از خانه خارج شود.

او که موطن و زادگاهش یکی از روستاهای آذربایجان شرقی است برای رفتن به آنجا و دیدن اقوام و نزدیکان، حداقل باید مبلغی بابت پول بلیت اتوبوس بدهد که البته اگر بتواند تهیه کند،
اما تنها این مشکل نیست که مانع از رفتن او و خانواده اش به سفر می شود بلکه پول توجیبی و تهیه هدیه و... دست به دست هم داده تا او حتی نتواند برای چند روزی به زادگاهش برود.

محمود خداوردی مدت 13 سال است که تشکیل خانواده داده و حاصل این زندگی مشترک، فرزند 12 ساله ای است که همیشه در چنین ایامی از سر و کول پدر بالا می رود و از او می خواهد تابستان را به سفر بروند اما پدر همیشه شرمنده زن و فرزندش است چون درآمدش با مخارجش جور نیست و همواره بابت کرایه منزل و پرداخت وام هایی که گرفته، به سراغ مساعده می رود و...

او می گوید:« 250 هزار تومان حقوق می گیرم که 100 هزارتومان آن را بابت آلونکی که در جنوب تهران کرایه کرده ایم، می دهم و 70 هزارتومان آن هم بابت اقساط وام است. حالا با 80 هزار تومان تا شاه عبدالعظیم هم نمی شود رفت، چه برسد به جاهای دیگر، »

سفر این امکان را می دهد که افراد کمی استراحت کرده و فشارهای روحی را از خود دور کنند. سفر خستگی ها را از بین می برد. حتی اگر سفری کاری باشد و مجبور باشید ساعت های متمادی در کنفرانس هایی شرکت کنید در عوض با کشور یا شهر جدیدی آشنا خواهید شد.
ممکن است مسافرت اضطراب و استرس هم داشته باشد به خصوص اگر سفر همراه با گردش و بازدید از جاهای دیدنی باشد یا نیاز به آشنایی با زبان های مختلف داشته باشید یا مقصدتان شهری شلوغ باشد اما استرس سفر یک استرس مثبت است و مثل اضطراب تان از کار زیاد یا زندگی روزمره نیست. کاهش فشار و استرس روحی همیشه به سلامتی کمک خواهد کرد.
بر اساس آنچه تحت عنوان گزارش سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری از وضعیت سفرهای نوروزی یاد می شود از 27 اسفند 84 تا پایان هفتم فروردین 85 ، 21 میلیون و 100 هزار نفر گردشگر داخلی به شهرهای مختلف ایران سفر کردند که این رقم در سال نوروز 87 به حدود 70 میلیون نفر سفر افزایش پیدا کرد.

آنچه از این امر بر می آید اینکه این تعداد مسافر نوروزی، نوید از شوق، ذوق و استقبال مردم از مسافرت و سفر دارد اما اینکه سهم اقشار آسیب پذیر از این تعداد مسافران نوروزی، چند درصد است، قطعاً کار دشواری است اما دست یافتن به آن با استفاده از مبانی علمی، امکان پذیر خواهد بود و آن وقت می توان استدلال درست و محکمی از وضعیت سفرهای نوروزی و تابستانی داشت.
ناگفته نماند رفتن یک خانواده از شهر ساکن به زادگاه خود در واقع مسافرت نیست چون بر اساس آنچه برای مسافرت و سفر تعریف می شود گردشگری یعنی اینکه به مکانی بروی که آنجا را به قصد دیدن و تفریح انتخاب کرده ای و حضور در آن مکان، متناسب با استفاده از اماکن پذیرایی و اقامتی است.اما قریب به اتفاق سفرهای شهرستانی شامل مردمانی است که بیشتر در شهرهای بزرگ و حومه کلانشهرهای کشور سکونت دارند و اغلب از فرصت های به دست آمده بهترین استفاده را می کنند و به زادگاه خود می روند و قطعاً گنجاندن این افراد به عنوان گردشگران داخلی تا حدودی علمی نیست.

البته خیلی راحت می توان حدس زد که هزینه سفر و گردشگری، همخوانی چندانی با وضعیت درآمدی و اقتصادی اقشار آسیب پذیر جامعه ندارد به همین منظور هم سازمان متولی گردشگری در معاونت گردشگری اقدام به راه اندازی بخش گردشگری داخلی کرد و «همگانی، همه زمانی و همه مکانی کردن سفر» را به عنوان شعار سال 86 خود اعلام کرد اما با وجود انتخاب این شعار نگاهی به آگهی های تورهای تابستانی حکایت از چندبرابر شدن نرخ تورها نسبت به سال گذشته دارد. برخی از دست اندرکاران صنعت گردشگری معتقدند در تمام دنیا فصل کم و پرتقاضا برای سفر وجود دارد و نرخ ها براساس آن تغییر می کنند برهمین اساس در ایران نیز خلاف این موضوع نمی توان حرکت کرد و تعطیلات تابستان، فصل سفر در ایران محسوب می شود و خواه ناخواه قیمت ها افزایش پیدا می کنند.

از سوی دیگر این افزایش نرخ در تورهای داخلی موجب شد کشورهای همسایه اقدام به ارائه بسته های سفر برای تعطیلات تابستان با قیمت های قابل رقابت با گردشگری کنند به همین جهت هم شاهد آن هستیم که تورهای خارجی از رونق بیشتری در مقایسه با تورهای داخلی برخوردار هستند. محمدعلی اینانلو از کارشناسان اکوتوریسم در این خصوص می گوید: «در کشورهایی که از نظر گردشگر پررونق هستند راهکارهایی را برای رونق گردشگری داخلی و خارجی ارائه می دهند که موجب شگفتی می شود چراکه نرخ های اعلام شده آن در ایام پرمسافر چطور می تواند برای برگزارکنندگان دارای منفعت اقتصادی باشد.»
وی در ادامه در خصوص طرح تورهای ارزان قیمت گفت: «با رواج دادن کلمه تورهای ارزان قیمت موافق نیستم بهتر است بگوییم تور با قیمت مناسب چراکه قرار نیست مردم با دریافت خدمات بسیار پایین ارزان سفر کنند.»

شعله جلیلی از تورگردانان پرسابقه کشور در پاسخ به اینکه راهکار جلوگیری از خروج ارز از کشور و رونق تورهای داخلی چیست، گفت: «نمی دانم در اینجا باید از چه کسی انتقاد کرد،از سازمان متولی یا سازمان حمل ونقل یا هتلداران چرا که از چند وقت قبل بلیت های قطار که اقشار با درآمد متوسط امکان سفر با آن را دارند از سوی برخی نهادها رزرو شده است و واقعاً در بخش حمل ونقل دارای مشکل هستیم.»

وی با تاکید بر نقش گردشگری داخلی در بالابردن فرهنگ گردشگری در کشور افزود: «تا هنگامی که مردم در داخل سرزمین خودمان سفر نکنند با مقوله گردشگری آنطور که باید آشنا نمی شوند. هنوز مردم کشورمان در بازدید از موزه ها اشتیاقی نشان نمی دهند.»
اما مشکلات در تورهای تابستانی تنها به نرخ های ارائه شده ختم نمی شود بلکه نبود نظارت دقیق و درست برکار دفاتر خدمات مسافرتی در تعطیلات نوروز موجب سرگردانی ده ها نفر از گردشگران ایرانی در داخل و خارج از کشور شد.

زهرا نبی زاده عضو جامعه تورگردانان در این خصوص می گوید: «در گذشته بر قیمت تورها نظارت می شد اما این کار به جایی نرسید و معمولاً برنامه ای که به سازمان میراث فرهنگی و گردشگری اعلام می شد با آنچه اجرا می شد، متفاوت بود بنابراین نظارت به این شکل حذف شد.»

او با تاکید بر اینکه«نظارت جزءبه جزء تور امکان پذیر نیست»، گفت: «سازمان میراث فرهنگی و گردشگری از شرایط دفاتر خدمات مسافرتی و تورها اطلاع ندارد و نظارت گسترده ای را نمی تواند انجام دهد، مگر اینکه ابزارهایی در اختیار داشته باشد که در این شرایط به جایی نمی رسد.»

وی افزود: «سازمان میراث فرهنگی و گردشگری برای نظارت باید مطلع باشد که آژانس های مدعی طبیعت گردی، راهنمای متخصص یا مجوز دارند و آیا تور را مطابق با استانداردها اجرا می کنند؟»

به گفته نبی زاده اکنون گروه های مختلفی در سایت های اینترنتی بدون مجوز برای راه اندازی تور به خصوص طبیعت گردی تبلیغ می کنند و نخستین قدم سازمان میراث فرهنگی و گردشگری در نظارت، منحل کردن این گروه های غیرمجاز است چون فعالیت آنها در تخریب ذهنیت گردشگر و مقصد تاثیرگذار است. اگر مشکلی در این تورهای بدون مجوز ایجاد شود چه کسی پاسخگو است؟منبع:سرمايه
Bookmark and Share
نظرات بینندگان:
نام:
ایمیل:
* نظر: