کد خبر:۴۰۷۶
تاریخ انتشار: ۳۰ تير ۱۳۸۹ - ۱۵:۴۰
تعداد بازدید: 3607
print نسخه چاپی
send ارسال به دوستان
saveذخیره
اعتياد؛ سرگردان ميان جرم و بيماري
چند سال قبل اعتياد جرم بود و اگر فردي را به هر دليلي دستگير مي کردند که معتاد بود، به زندانهاي ترک اعتياد فرستاده مي شد تا...

چند سال قبل اعتياد جرم بود و اگر فردي را به هر دليلي دستگير مي کردند که معتاد بود، به زندانهاي ترک اعتياد فرستاده مي شد تااعتيادش را به زور دسترسي نداشتن به مواد مخدر ترک کند.حتي اگر معتادي در خيابان قيافه تابلويي هم داشت، باز هم به جرم اعتياد دستگير مي شد.کار به جايي رسيد که زندانهايي که فقط مجرمان معتاد را نگهداري مي کردند تا حد زيادي اشباع شدند و واقعا زندانها ديگر جايي براي پذيرش ورودي هاي جديد نداشتند.زندانهايي مخصوص مجرماني که جرمشان اعتياد بود.
وقتي اين معتادان به زندان مي رفتند، به دليل همجواري با سايرهمکارانشان ،ساير بزه ها را مي آموختند و در زمان خروج از زندان يک مجرم بالقوه بودند .آنها به فاصله کمي اعتياد را دوباره شروع مي کردند و البته اين بار مجرمي بودند که معتاد هم بود.
ستاد مبارزه با مواد مخدروقتي اوضاع را اين گونه ديد، اعلام کرد اعتياد جرم نيست و بعد از اين اعتياد يک بيماري است و بايد به معتاد به عنوان يک بيمار نگاه کنيم و سعي نماييم او را درمان کنيم نه اينکه به زندان بيندازيم.
مدتها در مقابل اين ايده ستاد مبارزه با مواد مخدر مقاومتهايي صورت مي گرفت تا اينکه مطبوعات و اذهان عمومي جامعه قانع شدند که اعتياد يک بيماري است، فرد معتاد همچون يک بيمار به کمک احتياج دارد.
اما به تازگي در جديدترين اصلاحيه قانون مبارزه با مواد مخدردر مجمع تشخيص مصلحت نظام يکبار ديگر اعلام کردند اعتياد جرم است!

کارشناسان: اعتياد جرم نيست

دکتر محمد ملکي، جامعه شناس به خبرنگار ما مي گويد: اعتياد جرم نيست، بلکه اعتياد بيماري اجتماعي است و بايد به اين واقعيت توجه نمود که بيماريهاي روحي نيز مانند بيماريهاي جسمي مسري هستند و اگر از ابتداي وقوع جرم، به فکر اصلاح و از بين بردن علل ارتکاب جرم نيفتند، ممکن است به ديگران نيز سرايت کند.
وي تاکيد مي کند: افرادي که در آغاز مرتکب جرايمي مي شوند، طبيعي است که نتوانسته اند خود را با موازين اجتماعي جامعه تطبيق دهند. اين عدم هماهنگي از نابساماني اوضاع اجتماعي و اقتصادي و تربيتي آنها ناشي مي شود و يا ممکن است از عدم تعادل و عدم هماهنگي بين اهداف و وسايل نهادي شده در جامعه باشد.اين جامعه شناس مي افزايد:از ديگر سو، از آنجايي که، در جامعه ما، طرز تلقي و نگاه عموم افراد و دولتمردان به اعتياد به عنوان يک مسأله شخصي و فردي مطرح بوده و نه مسأله اي اجتماعي و مردم به افراد معتاد با حالتي ترحم انگيز مي نگرند و آنها را بيماران اجتماعي نمي دانند، بلکه آنها را در رديف مجرمان مورد سرزنش و نفرت قرار مي دهند و مجازات مي کنند. براساس نظريه برچسب زني، بيماران اجتماعي مبتلا به مواد مخدر را برچسب «معتاد به مواد مخدر» مي زنند و از خود طرد مي کنند و شخص معتاد در يک عزلت و انزوا قرار مي گيرد و به برتري اخلاقي ديگران غيرمعتاد رأي مي دهند. چنين است که با توجه به در نظر گرفتن شديد ترين مجازاتها براي توليد و مصرف مواد مخدر هر ساله بر تعداد معتادان افزوده مي شود و جامعه هر روز با فقر نيروي انساني کارآمد و سازنده بيشتر مواجه مي شود. نويسنده :مريم زنگنه

Bookmark and Share
نظرات بینندگان:
نام:
ایمیل:
* نظر: