کد خبر:۳۱۸۲
تاریخ انتشار: ۱۹ آبان ۱۳۸۸ - ۰۸:۰۳
تعداد بازدید: 2717
print نسخه چاپی
send ارسال به دوستان
saveذخیره
منازعات قوه مجريه و قوه مقننه
محمود مجلس
مجلس هفتم و هشتم، دولت نهم و دهم سراسر حکايت شنيدني است؛ حکايت قهرها و آشتي ها، تهديدها و همراهي ها، پادرمياني براي پس گرفتن استيضاح، استيضاح وزير و راي ناپلئوني دوباره به همان وزير،...
مجلس هفتم و هشتم، دولت نهم و دهم سراسر حکايت شنيدني است؛ حکايت قهرها و آشتي ها، تهديدها و همراهي ها، پادرمياني براي پس گرفتن استيضاح، استيضاح وزير و راي ناپلئوني دوباره به همان وزير، راي اعتماد ندادن به چند وزير، مهماني گرفتن و مهماني نرفتن و خلاصه نزاع کلامي و موشک جواب موشک.

اگر چه هر دو اصولگرايند و همراه اما گاه گويي طاقت يکي طاق مي شود که نمي تواند سکوت کند و حرف هايي مي زند که نبايد.

اگر دولت نهم و مجلس هفتم به رياست حداد عادل چندان با هم مشکل نداشتند و هر چه دولت مي خواست مجلس قبول مي کرد و تن مي داد، انتظار اين بود که مجلس هشتم و رياست لاريجاني کمي در اين شيوه تجديد نظر کند و راهي را در پيش بگيرد؛ شيوه يي که نمايندگان مردم را وکيل الدوله نخوانند و صداي خود نمايندگان هم درنيايد که چرا هر چه دولت مي خواهد بايد در مجلس عملي شود چرا که لاريجاني خود از دولت بيرون آمده بود و نقاد شيوه هاي دولتي به شمار مي رفت. همان طور که باهنر در مقام نايب رئيس مجلس هميشه در محافل خودي بر دولت و رئيس دولت خرده مي گرفت که نگاهشان مهندسي است و مي خواهند کوه را از سوراخ سوزن رد کنند حتي اگر به قيمت پودر کردن کوه تمام شود. اما گويي اين انتقاد ها و انتظار ها هم چندان که بايد نپاييد و سرانجام در منازعه هاي دوطرفه دولت و مجلس، اين احمدي نژاد بود که حرف خود را به کرسي نشاند و هر چه را که مي خواست از مجلس بيرون کشيد. گرچه گاه نيز اين مجلس نشينان بودند که کار خود را کردند اما آنجا هم گويي اين احمدي نژاد بود که بي توجه به مجلس آن را متهم به کارشکني و تلاش براي زمين زدن دولت مي کرد. مرور کارنامه دولت و مجلس در دوره يک ساله نشان مي دهد چند جا منطق احمدي نژادي و کوتاه آمدن مجلس، دولت را به خواسته اش رسانده است.

فاز اول، مخالفت با برداشت از صندوق ارزي

يکي از عادت هاي بد دولت نهم اين بود که هر وقت و هر کجا که کم مي آورد سراغ صندوق ذخيره ارزي مي رفت و مجلس هفتم هم نه نمي گفت. اما نخستين روزهاي مجلس هشتم بود که دولت لايحه يي را به مجلس فرستاد تا براي جبران زيان هاي ناشي از خشکسالي و تامين کالاهاي اساسي دو ميليارد از صندوق برداشت کند. مجلسي ها دو فوريت لايحه دولت را نپذيرفتند تا اين لايحه در نوبت براي ورود به دستور کار هيات رئيسه باقي بماند. گرچه آن روزها باهنر هنوز اين گونه مخالف دولت نشده بود تا از نمايندگان بخواهد که به استرداد لايحه هدفمند کردن يارانه ها راي مثبت بدهند اما اکثريت مجلس از دولت خواست در چارچوب برنامه توسعه و بودجه رفتار کند. اين رفتار هاي مجلس در گزارش هاي مرکز پژوهش ها نيز نمايان مي شد؛ آنجا که دولت و نمايندگان نزديک به دولت هر از گاهي به توکلي و مرکز پژوهش ها خرده مي گرفتند که آب به آسياب دشمن مي ريزد و گزارش هايش غيرواقعي است.

استيضاح هايي که پس گرفته شد

نمايندگان مجلس هر از گاهي تصميم مي گرفتند يکي از وزرا را استيضاح کنند. براي همين شروع به جمع آوري امضا مي کردند و تا هيات رئيسه آن را مي رساندند اما بعد از چند روز تعدادي از استيضاح کنندگان امضاهايشان را پس مي گرفتند و استيضاح با پادرمياني از دستور کار مجلس خارج مي شد. رئيس دولت بر اين باور بود که اين کار براي اين است که نگذارند دولت با امنيت و آرامش کارش را ادامه بدهد ولي نمايندگان مجلس همواره از توصيه هايي سخن مي گفتند که آنها را به همراهي با دولت دعوت مي کرد. البته در اين ميان نقش باهنر براي پس گرفتن امضا ها پررنگ تر از ديگران بود. اما در اين ميان کردان طعم شيرين استيضاح را چشيد. وزير کشور دولت احمدي نژاد که مدعي بود مدرک دکترا از آکسفورد دارد با پيگيري هاي احمد توکلي فوق ديپلم از آب درآمد و نمايندگان در روزي که احمدي نژاد به مجلس نيامد لباس وزارت را از تن کردان درآوردند و چند وقت بعد آن را با راي ناپلئوني به محصولي دادند که پيش از اين در مجلس هفتم براي وزارت نفت معرفي شده بود و در ميانه راه خود کناره گرفته بود.

سوال از رئيس جمهور

علي مطهري را بايد در شمار مردان خاص ناميد. اصولگرايي که شايد تنها معيارش همان اصول باشد نه چيز ديگر. نماينده يي که اگر چه در شمار حاميان دولت بود اما ناگهان در مجلس از نمايندگان امضا جمع کرد تا احمدي نژاد را به مجلس بکشاند. مطهري بارها اقدامات و برنامه هاي دولت را به صريح ترين شکل ممکن به نقد کشيد. اگر چه تلاش او براي سوال از احمدي نژاد بعد از پا در مياني بزرگان و وعده هاي رئيس دولت به سرانجام نرسيد اما مطهري هنگام معرفي کابينه دهم بار ديگر سياست هاي احمدي نژاد را به انتقاد گرفت و در واکنش به حوادث بعد از انتخابات احمدي نژاد را نيز در شمار مقصران اصلي قرار داد و از او خواست از مردم و ديگران عذرخواهي کند. مطهري اين روزها همچنان پيگير مدرک دکتراي رحيمي معاون اول احمدي نژاد است.

دردسر هاي مشايي

اگرچه کردان نقطه اوج تنش هاي مجلس هشتم و دولت بود اما هيچ يک به اندازه مشايي در اين سال ها مساله خلق نکردند. يار احمدي نژاد با اظهارات پرحاشيه خود هميشه نمايندگان مجلس را به شرايط حمله مي برد تا از دولت بخواهند او را برکنار کند. نخستين بار اظهارات مشايي درباره دوستي با مردم اسرائيل بود که صداي نمايندگان را بلند کرد و موضوع تا دفتر مقام رهبري نيز رفت. اما با دست خط مشايي به رهبري در ميان خطبه هاي نماز جمعه همه چيز تمام شد تا اينکه احمدي نژاد اين بار مشايي را به عنوان معاون اول معرفي کرد. صداي همگان بلند شد از همراهان دولت تا مراجع تقليد که اظهارات مشايي درباره خدا و عالم غيب به گوش شان رسيده بود. نمايندگان مدعي بودند از رهبري نامه يي به احمدي نژاد رسيده که استفاده از مشايي به صلاح نيست و احمدي نژاد هم انکار مي کرد تا سرانجام نايب رئيس مجلس نامه را منتشر کرد. احمدي نژاد مشايي را به دفتر خود برد و در مقام رئيس دفتر از او استفاده کرد و براي نمايندگان پيغام فرستاد که ويژگي هاي مشايي از ديد آنها پنهان مانده است.

کابينه دهم

اختلاف احمدي نژاد و مجلس و حاشيه هاي بعد از انتخابات کار معرفي کابينه را سخت کرده بود. نمايندگان مجلس وقتي ليست پيشنهادي را ديدند تهديد کردند که بيش از نيمي از کابينه راي نمي آورد. جلسات دفاعيات کابينه به محاکمه دولت تبديل شد اما سرانجام اين احمدي نژاد و وزرايش بودند که توانستند به خواست خود برسند و تنها سه وزير کابينه که گويا از قبل هم براي احمدي نژاد عيان بود، نتوانستند از مجلس راي اعتماد بگيرند. احمدي نژاد اين بار براي سه وزير ديگرش نامه يي نوشت و سه تن را معرفي کرد اما بلافاصله نامه را پس گرفت تا سرانجام يک بار ديگر صادق محصولي را به مجلس بفرستد و از آنجا هم به دولت ببرد، چراکه مجلسي که يک بار به وزرايش راي نداده و يک بار هم او وزرايش را تعويض کرده حالا در شرايط رودربايستي هم که باشد به اين سه نفر راي خواهد داد.

اوج اختلاف

دولت نهم که بر سر کار بود احمدي نژاد به تلويزيون آمد و از لايحه يي خبر داد که بر اساس آن دولت يارانه ها را نقدي به شهروندان خواهد پرداخت. يک سال و چند ماه از آن وعده گذشت و کارشناسان درباره فوايد و مضرات آن سخن گفتند و دولت در فرم هايي اطلاعات خانوارها را جمع کرد تا حق به حق دار برسد و يارانه ها را هدفمند توزيع کند. گذشت تا لايحه به مجلس آمد و مجلس نشينان نگران از عواقب اين لايحه آن را معوق کردند تا سر فرصت دوباره آن را در دستور کار قرار دهند. موعد مقرر که رسيد نمايندگان لايحه دولت را دستکاري کردند و چند شرط و بند به آن دوختند تا شايد دست دولت آنقدرها هم که مي خواهد باز نباشد. اما در يکي از روزهاي بررسي مجلس بود که احمدي نژاد سرزده به مجلس رفت و خواست از لايحه دفاع کند. لاريجاني در مقام رئيس مجلس که در دور پيشين انتخابات رقيب احمدي نژاد بود و همراهان دولت تلاش بسيار داشتند تا پايه هاي رياست او بر مجلس را لرزان کنند به او گفت تنها پنج دقيقه فرصت دارد تا به عنوان نماينده دولت سخن بگويد. اما رئيس دولت چندان اين سخن را جدي نگرفت و گفت؛ «هر کجا که لازم ببينم به هر اندازه سخن خواهم گفت.»

او چند هشدار درباره لايحه يي که به قول هوادارانش عقيم شده بود، داد و تهديد کرد اگر چنين باشد لايحه را باز خواهد ستاند. نامه يي نوشت و از مجلس خارج شد. باهنر نمايندگان را تشويق کرد تا به استرداد لايحه راي بدهند و نمايندگان در واکنش به سخنان احمدي نژاد که مي گفت نگراني هايش را در اين باره با مقام رهبري هم در ميان نهاده، خبر دادند که نماينده رهبري به مجلس آمده و از توضيحات نمايندگان قانع شده و نگراني هايش برطرف شده است. اما احمدي نژاد بر اساس منطق و شيوه خود کوتاه نيامد تا کميسيوني شکل بگيرد و استرداد لايحه به تعويق بيفتد. سرانجام نمايندگان مجلس نظر احمدي نژاد را تامين کردند.

محمود احمدي نژاد علاوه بر سخناني که سه شنبه هفته گذشته در مجلس مطرح کرد در اطلاعيه يي که دو روز پيش از سوي دفترش صادر شد نيز اعلام کرده بود اجراي لايحه هدفمند کردن يارانه ها در قالب بودجه را نمي پذيرد. اين در حالي است که اين مساله در ماده 13 لايحه هدفمند کردن يارانه ها در مجلس مصوب شده بود و امکان بازگشت به آن وجود نداشت اما در جريان بررسي ماده 16 اين لايحه، نمايندگان به نوعي مصوبه پيشين خود در ماده 13 را نقض کردند.

اينچنين بود که احمدي نژاد بار ديگر توانست منطق خود را به مجلس بقبولاند و با آنچه خواسته است از صحن علني بيرون برود.

شايد لاريجاني که پيش از اين چند بار منازعه هايش با رئيس دولت تند شده بود و يک بار نيز اظهارات احمدي نژاد را طنز خوانده بود نيک مي دانست که قرار است يک بار ديگر مجلس در برابر خواست دولت کوتاه بيايد و بازي را ببازد براي همين بار سفر بست و به عراق رفت تا شاهد برد ديگري از سوي دولت نباشد؛ دولتي که گويا هنر بزرگش، عملي کردن خواسته هايش به هر قيمت.نويسنده:حميد مافي
Bookmark and Share
نظرات بینندگان:
نام:
ایمیل:
* نظر: