کد خبر:۳۰۹۶
تاریخ انتشار: ۰۲ آبان ۱۳۸۸ - ۱۴:۴۰
تعداد بازدید: 1540
print نسخه چاپی
send ارسال به دوستان
saveذخیره
يك كشتي با دو بادبان
بازخواني دو رويكرد حاكم بر فضاي كنوني كشور
با نگاهي به شرايط كنوني كشور به وجود دو نوع نگاه متفاوت پي مي‌بريم كه هر دو با تمام توان سعي در حاكم كردن نوع نگاه و گفتمان خود هستند. وجود دو ديدگاه متفاوت و متناقض...
با نگاهي به شرايط كنوني كشور به وجود دو نوع نگاه متفاوت پي مي‌بريم كه هر دو با تمام توان سعي در حاكم كردن نوع نگاه و گفتمان خود هستند. وجود دو ديدگاه متفاوت و متناقض در فضاي سياسي کشور سبب شده اگرچه طرفداران هر دو طيف مدعي تلاش براي رساندن کشتي کشور به ساحل آرام باشند اما در عمل شاهد آن هستيم که با گذشت چهار ماه از انتخابات رياست‌جمهوري همچنان براي رسيدن به اين هدف راهي طولاني در پيش داريم. در يكسو با افراد و جريان‌هايي روبه‌رو هستيم كه معتقدند کشور از «آرامش» کامل برخوردار است. اين گروه با انتقاد ازطيف مقابل که براي رسيدن به آرامش تلاش مي‌کنند، آنها را افرادي فرصت جو براي «امتيازگيري» قلمداد کرده و با اين نوع ديدگاه نه تنها براي رسيدن به آرامش تلاشي نمي‌کنند بلکه گاه براي تقابل با طيف مقابل دست به کارهايي مي‌زنند که رسيدن به تعادل و آرامش را باز هم دور از دسترس‌تر مي‌كند.

اما نگاهي ديگر نيز بر كشور حاكم است كه صاحبان آن را طيفي از دل سوزان و نخبگان سياسي كشور از هر دو طيف سياسي اصلاح‌طلب و اصولگرا تشكيل مي‌دهند و برخلاف گروه اول معتقدند تنها با گفتن اين جملات که کشور در آرامش است نمي‌توان به شرايط با ثبات سياسي رسيد و بايد در عمل هم گام‌هاي جدي در اين مسير برداشت واز اين رو به طيف مقابل انتقاد مي‌کنند که اقدامات ايشان به صورتي «غيرمستقيم» مانع از خوابيدن برخي از اغتشاش‌ها مي‌شود. دليل اين طيف هم اين است که گروه اول نه‌تنها براي رسيدن به وحدت گام بر نمي‌دارند بلکه با وجود زنهارهاي عقلاي هر دو طيف، گاه دست به اقداماتي می‌زنند که به تحريک جريان‌هاي تندرو منجر می شود.

درکنار اين دوطيف، گروه افراطي سومي هم هستند که اگرچه معتقدند در کشور آرامش نيست اما با اين رويکرد که تا نرسيدن به حداقل خواسته‌هايشان نبايد کوتاه بيايند، در عمل گروه افراطي اول را تقويت كرده و در جهت عدم بازگشت آرامش به كشور تلاش مي‌كنند.

آرامش هست؛ برخورد با ضدآرامش
با گذشت چهار ماه از انتخابات و در حالي که انتظار مي‌رفت موج اعتراض‌ها و اختلاف‌ها به تدريج کاهش، در عمل شاهد آن هستيم که دو گروه در ادامه يافتن آن شرايط -خواسته يا ناخواسته- دخيل هستند. البته در مراحلي شاهد بوديم که برخي از عقلاي قوم توانستند از ريش‌سفيدي گرفته تا حکميت جلوي برخي از تندروي‌هاي هر دوطيف را بگيرند.

گروه اول در حالي كه با زباني تلخ، طيفي از عقلاي کشور را که براي رسيدن به آرامش تلاش مي‌کنند، مورد انتقاد قرار مي‌دهندکه از همان ابتدا با با برخي تندروي‌ها، زمينه را براي افزايش التهاب فراهم کردند. در برابر هر يک از رفتارهاي اين گروه، طيف‌هاي تندرو معترض به نتيجه انتخابات نيز دست به تلافي زده و به قول خودشان به جبران پرداختند تا هر دو طيف در تند‌تر شدن فضا در عمل همديگر را همراهي کنند. جنگ رسانه‌اي طيف‌هاي تندرو نيز يكي ديگر از ابعاد تشديد كننده بوده است.

گويا هر دو طيف تندرو اين تصور خام را دارند که مي‌توانند در تندروي به امتيازهايي دست پيدا کنند يا به عبارتي ديگر در برقراري آرامش، مجبور به از دست دادن امتيازهايي خواهند بود و به همين دليل صلاح را در ادامه دادن اين رفتارها مي‌بينند.

اين اتفاقات در حالي رخ مي‌دهد که از بعد ديپلماسي گرفته تا اقتصادي، کشور در شرايط حساسي به سر مي‌برد و بيش از هر زمان ديگري نيازمند وحدت قوا براي‌گذار از شرايط حساس کنوني است؛ از طرح هدفمند کردن يارانه‌ها که مي‌طلبد افکار عمومي آمادگي مواجهه با آن را پيدا کنند تا شرايط حساس و کليدي کنوني در مورد پرونده هسته‌اي و مذاکره با آمريکا.

اما براي گذر از تمام اين پيچ‌هاي حساس کشور نيازمند همدلي بيشتر بين مردم و همچنين بين مردم و سران سياسي است. همدلي که به يقين با وجود دو بادبان روي عرشه يک کشتي نه تنها شدني نيست بلکه مي‌تواند اين کشتي را از ساحل آرامش فرسنگ‌ها دورتر کند.

و تنها زماني مي‌توان سکان اين کشتي را به درستي چرخاند که هر دو طرف تندرو لحظه‌اي صبر کنند و بايستند و با نگاه به گذشته صادقانه پاسخ اين سوال را حداقل به خودشان بدهند که آيا قرار نيست منافع آنها با منافع ملي هم سويي داشته باشد؟ و آينده اين تندروي چه خواهد بود؟
نويسنده:علي منصوري
Bookmark and Share
نظرات بینندگان:
نام:
ایمیل:
* نظر: