کد خبر:۲۹۸۱
تاریخ انتشار: ۱۲ مهر ۱۳۸۸ - ۱۴:۰۱
تعداد بازدید: 2396
print نسخه چاپی
send ارسال به دوستان
saveذخیره
حاميان سينه چاک
چطور مي توان داعيه دولتي که مي گويد همه مشکلات کشور را رصد مي کند، پذيرفت؟ دولت نمي تواند بر واقعيت ها چشم ببندد و اگر بست به معناي عدم توانايي و کارآمدي است. اما اگر دولت و حاميانش وضع موجود را مي بينند و انکار مي کنند...
با گسترش انتقادات حاميان دولت نسبت به طرح هايي که - به شکل راهکار براي برون رفت از وضعيت موجود کشور- از سوي افراد مختلف ارائه مي شود بايد دانست که حاميان دولت هاي نهم و دهم بنا ندارند واقعيت پيش آمده پس از انتخابات را بپذيرند و اعتماد افکار عمومي به برخي مراجع و نهادها را حتي ذره يي مخدوش شده بدانند و باور کنند.

چه آنها در مدت بيش از سه ماهه گذشته خود بيشترين تحريکات و تحرکات را در رسانه ها داشته اند تا جناح رقيب را به گوشه انزوا برانند و حتي در اين راه از اصولگرايان شاخص بسياري نيز عبور کرده اند. حاميان دولت گويا اين بار به رسم دولت متبوع خود از هر که ذره يي اختلاف نظر با آنها دارد، عبور مي کنند و سخني را جز سخن خود حجت نمي شمارند. آنها در اين مسير نه تنها نصايح اصولگرايان هم مسلک خود بلکه توصيه هاي بزرگان بلندپايه را نيز در بسياري موارد ناديده گرفته اند و اين البته چيز تازه يي نيست.

حاميان دولت حتي به سخنان مقام معظم رهبري - مبني بر پرهيز از افتراافکني به ديگران و عدم حجيت شرعي اعترافاتي که مربوط به ديگران مي شود - نيز تاکنون درست عمل نکرده اند و گويا قرار است آنها اخلاق را به قربانگاه قدرت بکشانند.

آخرين واکنش هاي آنان اين بار متوجه چهره اصولگرايي چون محسن رضايي شده که با ارائه طرحي خواستار تشکيل کميسيون ويژه يي خارج از دولت براي برگزاري انتخابات شده است که به زعم او مي تواند در دوره هاي آينده از اختلافات پس از برگزاري انتخابات بکاهد. طرح رضايي اگرچه هنوز بسط داده نشده و تنها سخني از آن به ميان آمده است

- فارغ از اينکه چگونه طرحي است، قانون انتخابات چه ايراداتي دارد و دولت چگونه مي تواند اين ايرادات را برطرف کند - حاميان دولت بر او شوريده اند که چرا اصلاً آن را مطرح کرده است، حال آنکه محسن رضايي تنها کانديدايي بود که نتايج انتخابات را پيش از همه پذيرفت و به محمود احمدي نژاد پيام تبريک فرستاد.

اين حمله البته عجيب نيست چرا که آنها پيشتر نيز بارها و بارها بر هر طرحي که کوشيده است اختيارات دولت را قدري بکاهد يا دست کم در کنترل و نظارت قرار دهد، شوريده اند. به عنوان مثال زماني که مجلس قصد داشت سازمان ميراث فرهنگي را از معاونت رياست جمهوري به در آورد، اين حاميان دولت بودند که به شدت در برابر آن اعتراض کردند و اين کار را بي مورد دانستند. از سوي ديگر نحوه نظارت هاي مجلس بر اجرايي شدن اصل 44 قانون اساسي نيز همواره از موضوعات مورد انتقاد حاميان دولت بوده است. همچنين نظارت بر جهت گيري هاي مذاکرات هسته يي توسط مجلس گهگاه داد آنان را درآورده است.

پس مي توان اعمال محدوديت بر دولت را همان چيزي دانست که دولت و حاميانش را مي شوراند و آنها را مجبور به بروز واکنش مي کند. حاميان محمود احمدي نژاد گويا سينه چاک ترين حاميان يک فرد در طول تاريخ هستند،در اينجا دو نکته مطرح مي شود که اولي معطوف به شرايط موجود است و دومي در حالتي عمومي تر قرار دارد.

نخست اينکه اگر حاميان دولت قرار است به طرح هاي راهبردي و راهکارهاي عملي براي برون رفت از وضع موجود خرده بگيرند و آنها را فاقد ارزش بشمارند نشان از آن دارد که آنان وضع موجود را همچون هميشه بي هيچ عيب و ايراد مي دانند. پس اگر چنين است چطور مي توان داعيه دولتي که مي گويد همه مشکلات کشور را رصد مي کند، پذيرفت؟ دولت نمي تواند بر واقعيت ها چشم ببندد و اگر بست به معناي عدم توانايي و کارآمدي است. اما اگر دولت و حاميانش وضع موجود را مي بينند و انکار مي کنند موضوع ديگري است که در اين مجال نمي گنجد.

نکته ديگر اما اين است که آيا دولتي که خود را خدمتگزار مي خواند نبايد از هر طرحي براي خدمت به مردم بهره بگيرد؟ آيا انتقاد از ايجاد و اعمال محدوديت بر توان اجرايي توسط حاميان و کارگزاران دولت ميل به افزايش قدرت و طلب انحصار نيست؟

به اين ترتيب بايد گفت حمله بر هر کس که سخني غير از سخن حاميان دولت بگويد، نه در قواعد مردمسالاري ديني مي گنجد و نه در مسلک دولت و دولتمرداني که خود را عدالت محور مي خوانند. حاميان دولت اما اين روزها به نظر مي رسد برآنند تا به سود خود خيلي چيزها را به قربانگاه قدرت بکشانند؛ حتي همان قاعده يي را که بر اساس آن بر سرير قدرت نشستند.نويسنده:مسعود رفيعي طالقاني
Bookmark and Share
نظرات بینندگان:
نام:
ایمیل:
* نظر: