روی پیشخوان مغازه پرشده از رژلب هایی با مارک های مشهور( کلارنینز، شانل و …)، حدود ۴۵ ساله به نظر می رسد یکی یکی رژلب ها را وارسی می کند و هر بار بعد از بستن در آن ها رو به فروشنده می کند و زیر لب غر می زند « نه، دنبال یک رنگ نارنجی خاصم این ها نیست» .

بعد از اینکه از پیدا کردن رژلبی با رنگ نارنجی خاص ناامید می شود بقیه لوازم آرایش هایی را که انتخاب کرده، به سمت دیگر پیشخوان هول می دهد تا فروشنده آنها را حساب کند و توضیح می دهد که: «فکر کنم همه ی خانم های ایرانی عاشق زیبایین، من خودم هم همیشه دوست دارم قشنگ باشم، به همین خاطر هم سعی می کنم بهترین مارک لوازم آرایش را استفاده کنم و بیشتر از هرچیزی هم برایش خرج می کنم با اینکه خیلی گرونه و برای هر کرم حدود ۱۵۰هزارتومن باید هزینه کرد اما با این همه فکر می کنم ارزشش را داره.»

در ایران دیدن زنان و دخترانی که صورتهایشان را با انواع و اقسام لوازم آرایش درست کرده اند چیز تعجب آور و دور از انتظاری نیست؛ خط چشم های عجیب یا سایه های چند رنگ با فرم و نقش های مختلف، که دیدنش آدم را حیرت زده می کند و به فکر می اندازد که چقدر برای چنین آرایش هایی زمان و هزینه صرف شد؟ یا اصولا چرا باید گروهی تا این اندازه به آرایش چهره خود اهمیت بدهند؟!

سعید (فروشنده مغازه) در حالی که با یک دست در مغازه را باز کرد و با دست دیگر کیسه های حاوی لوازم آرایش را به سمت خانم خریدار دراز می کند منتظر می ماند تا او کاملا از جلوی مغازه ناپدید شود «خانم ها خیلی خوبن، به راحتی خرید می کنن» و در حالی که خنده بلند و شیطنت آمیزی سر داده چشمکی می زند و دنبال حرفش را می گیرد که: «یک ذره اول سخت می گیرن اما وقتی بیفتن روی دور خرید آن وقت خیلی خوب خرید می کنن»منبع:بي بي سي